تومور مغزی خوش خیم | علت ، علائم و درمان

تومور مغزی خوش خیم به چه تومور هایی اطلاق می شود؟ در این مقاله اطلاعات جامعی در این باره داده می شود.

تومور مغزی خوش خیم (غیر سرطانی) یک توده از سلول هایی است که رشد نسبتاً آهسته ای در مغز دارند.

تومورهای مغزی خوش خیم بیشتر در یک ناحیه باقی می مانند و گسترش پیدا نمی کنند. برای جلوگیری از عود، باید تمام تومور را با جراحی خارج کرد.

اگر تومور به طور کامل برداشته نشود، خطر عود مجدد آن وجود دارد. در این شرایط با استفاده از اسکن باید تحت نظر قرار بگیرد یا با رادیوتراپی درمان شود.

تومور مغزی خوش خیم

انواع و درجه های تومور مغزی خوش خیم

انواع مختلفی از تومورهای مغزی غیر سرطانی وجود دارد که مربوط به نوع سلول های مغزی آسیب دیده می باشد. این تومور ها عبارتند از:

تومورهای مغزی با توجه به سرعت رشد و گسترش و احتمال عود مجدد پس از درمان، از 1 تا 4 درجه بندی می شوند.

تومورهای مغزی غیرسرطانی و خوش خیم معمولا درجه 1 یا 2 هستند؛ زیرا رشد کندی دارند و گسترش نمی کنند.

ابن توده ها سرطانی نیستند و اغلب با موفقیت درمان می شوند، اما هنوز جدی هستند و می توانند تهدید کننده زندگی باشند.

علائم تومور مغزی خوش خیم

علائم تومور مغزی خوش خیم

علائم تومور مغزی غیر سرطانی به اندازه و بزرگی آن در مغز بستگی دارد. برخی از تومورهایی که رشد کند دارند، ممکن است در ابتدا علامتی ایجاد نکنند.

علائم شایع تومور مغزی خوش خیم عبارتند از:

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

در صورت مشاهده هر یک از این علائم به پزشک عمومی مراجعه کنید. پزشک شما را معاینه کرده و در مورد علائم شما سوال می کند. همچنین سیستم عصبی شما را معاینه می کند. اگر پزشک عمومی شک به تومور مغزی کند، شما را به یک متخصص مغز و اعصاب ارجاع می دهد.

علت ایجاد این نوع تومورهای مغزی

علت اکثر تومورهای مغزی خوش خیم ناشناخته است، اما در صورت بروز موارد زیر احتمال ابتلا به آن بیشتر است:

درمان تومور مغزی خوش خیم

درمان تومور مغزی خوش خیم

درمان تومور مغزی غیر سرطانی به نوع و محل تومور بستگی دارد.

برای از بین بردن اکثر تومورهای مغزی غیر سرطانی، از جراحی استفاده می شود و معمولاً پس از برداشت کامل، توده دیگر عود نمی کند. اما گاهی تومورها دوباره عود می کنند یا سرطانی می شوند.

اگر کل تومور قابل برداشت نباشد، برای کنترل رشد غیر طبیعی سلول های باقیمانده، ممکن است به درمان های دیگر مانند رادیوتراپی و شیمی درمانی نیاز باشد.

دوره نقاهت پس از درمان

پس از درمان، ممکن است با مشکلات مداومی مانند تشنج و مشکلات گفتاری و مشکل در راه رفتن روبرو شوید. برای کمک به بهبودی یا سازگاری با این مشکلات، به درمان های حمایتی نیاز دارید.

اکثر افراد می توانند فعالیت های عادی خود از جمله کار و ورزش را از سر بگیرند، اما ممکن است زمان بر باشد. شما می توانید در مورد جنبه های تشخیص و درمان خود با پزشکتان صحبت کنید.

دکتر حسام عبدالحسین پور جراح مغز و اعصاب در تهران

موضوعات مرتبط
آیا این مطلب مفید بود؟ به اشتراک بگذارید
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در linkedin
جدیدترین مقالات

از دکتر بپرسید